Siggies, vervolg....

Even een update m.b.t. de siggy quilt. Voor de kleine bies had ik nog een leuk stofje liggen, maar met de grote bies kwam ik in de knoop. Dus maar naar Martha en een mooi stofje uitgezocht. Tja, nu heb ik dus weer een restje. Weer het begin van een nieuwe quilt.

Werk in uitvoering .....

Soms moet je even afstand nemen van een werkstuk. Als het niet meer lukt, de kleuren niet meer op je werken, als je de steekjes zat bent, kortom als de magie verdwenen is. Ik heb dat met deze mandala:
Kan 'm zelfs niet goed fotograferen. Ze zeggen dat je hem dan maar moet laten liggen, dan komt het vanzelf wel weer. Dat geloof ik ook direct, alleen waar leg ik 'm nu neer? In de kamer gaat Max er bovenop liggen en in het Atelier zie ik 'm niet. Nou dan maar op mijn weblog, dan kijk ik er naar van een afstandje en begin er op een goed moment weer aan. En misschien ontlokt het iemand een opmerking, waarmee ik dan weer verder kan.

Siggies

Ik heb ook nog een poosje siggies gespaard, ben daar nu mee gestopt, omdat ik te weinig tijd heb om de envelopjes met de zachte inhoud te beantwoorden. Maar de siggies hiernaast komen allemaal uit Skandinavie. Ook zo'n project (eigenlijk een UFO) waarmee ik nu weer druk aan de gang ben. Omdat mijn familie een speciale band met Denemarken, Zweden en Noorwegen heeft, heb ik deelnemers aan de siggies ruil in Skandinavie aangeschreven en gevraagd of zij mij hun siggies wilden sturen. Ik wilde er een quilt voor mijn ouders van maken. Met enige vertraging komt er nu toch schot in de zaak. Het zijn 25 stuks en allemaal in de kleuren blauw en rood (zowel de kleuren van de vlaggen van Denemarken, Zweden, Noorwegen als van Nederland. Ik heb ze aan elkaar genaaid volgens het z.g. "attick window" patroon en ben nu met de biezen eromheen bezig. Tot nu toe heb ik het allemaal met de hand aan elkaar gezet, maar of ik dat volhoud weet ik niet. We zien wel.

Koeien............

Ooit was ik in het Voerman museum in Hattem. En daar kwam ik een kaart tegen met koeien. Nu is dat geen wonder in het Voerman museum, want het stikt daar van de schilderijen van koeien en rivierlandschappen. Nee, zonder gekheid, het is beslist een bezoek waard en Hattem is ook een bezoek waard, leuk stadje met drie hele leuke musea: Anton Pieck Museum, Bakkersmuseum en dus het Voerman Museum. Tot zover de toeristisch informatie, maar die kaart van die koeien intrigeerde me zo dat ik hem kocht en meenam voor later. Het resultaat was dit:

op tule geborduurde koeien. Helaas is tule niet zo sterk en dat heb ik geweten toen ik mijn koeien voor het examen van de ENSAID had ingeleverd: ze kwamen beschadigd terug. Treurig en voor mij een goede les om er nooit meer van uit te gaan dat jouw werken voor anderen net zo dierbaar zijn. Ik heb dat trouwens nadien bij geen enkele inzending voor een tentoonstelling meer ervaren hoor!



Wanneer je deze koeien trouwens voor het raam hangt is het net of zij ergens in de lucht zweven en dat vond ik er nu zo mooi aan.

Ook weer klaar .................

Heb weer een UFO af: allemaal rozenstofjes en allemaal driehoekjes. Deze quilt heb ik gemaakt omdat de driehoekjes quilt eigenlijk het oudst bekende quilt patroon in Nederland is (daarbuiten misschien ook). Werd geinspireerd door de boeken van An Moonen en doordat het zo'n lekker simpel patroontje is en je er allerlei leuke dingen mee kunt doen. Het middenmotief is een mandala, gewoon met passer en lineaal gemaakt en daarna geborduurd. De geappliceerde motieven komen allemaal uit die mandala. Ik heb hem met de naaimachine gequilt in ruitmotief, o nee, het middenstukje is met de hand gequilt. Ik moet hem nog wel even wassen, de quiltlijnen zijn er nog niet helemaal uit. Maar ik ben al blij dat hij af is.

Nog een stukje "erfenis"

De verhuizing is achter de rug, pa & ma zitten tevreden in hun nieuwe huisje. Stuk kleiner natuurlijk, maar zij zijn er erg gelukkig mee. En wij met hen natuurlijk. Maar al ruimende kwam ik het volgende tegen:

Uit een tijd dat handwerken nog "nuttige handwerken" heette en dat wij meiden werden klaargestoomd om onze uitzet zelf te kunnen maken stammen deze twee visjes. Volgens mij zijn zij al wel 50 jaar oud en ik heb nooit geweten dat mijn moeder ze zo goed had bewaard. Toen ik ze in mijn handen had en naar de rondjes keek, kon ik me nog het gevoel herinneren dat ik had tijdens het maken. Ik vond het mooi om te doen, toen al, en ik was best trots op het resultaat. De achterkant is een geel ruitje en ik kan me ook nog herinneren, dat ik van diezelfde stof een gesmockt baby overgooiertje heb gemaakt. Dat heb ik niet teruggevonden, was niet mooi genoeg om te bewaren zeker, maar heb daar ook niet zoveel plezier van gehad bij het maken.  

De Schilder en de Liefde

Soms word je zo door iets geraakt dat het nog dagen en weken in je hoofd blijft hangen. Dat had ik ongeveer twee weken geleden toen ik de "De schilder en de liefde" bezocht. Een muzikale raamvertelling, over Marc Chagall en zijn liefdes en hoe hij die in zijn schilderijen vereeuwigd heeft. Frans Ort vertelde voor de pauze het verhaal van de schilder die bekend werd om zijn veelkleurige schilderijen. Na de pauze nam het koor Choral het over en dat was indrukwekkend. Het eerste lied hakte er bij mij op een bijzondere manier in. Ik wil al tijden voor mijn dochter en haar partner een quilt maken, ben aan het kijken in mijn boeken, op het internet en op verschillende blogs om inspiratie op te doen. Toen ik "Liefde is een deken, soms met gaten, soms met rafels" hoorde wist ik dat dat de naam van de quilt zou worden en ik wist ook hoe ik hem moest gaan maken. Dus weer een project op stapel, dit keer moet het natuurlijk wel "snel" af, kinderen van deze tijd hebben niet zoveel geduld. Die van mij wel iets meer, omdat ze weten hoeveel werk het is, maar het moet ook niet te lang duren. Dus................................